Avui estem en plan simplones... de fons sona amaral!

Cuando parece que todo empieza a calmarse, vamos, que llevo unos días bastante tranquilo, apreciando por primera vez esto de no tener pareja, de pensar en clave de “yo” y darte cuenta de que eres feliz contigo mismo y que tienes proyectos, que te has construido una realidad propia, y de que mola que te cagas... cuando parece todo eso de golpe... zas, en toda la boca.
Aparece de nuevo ella por medio, y tu cabeza, más bien tu cuerpo o tu corazón (no sabría decir a ciencia cierta quien ni porqué) comienza hacer lo que no toca, y ya te lanzas a la vorágine, o más bien dragon khant emocional, que te vuelve a la inestabilidad. Dulce inestabilidad.
He de admitir que verla ha sido fantástico, que estaba preciosa. Me ha venido a buscar, hemos jugado, hemos reído, nos hemos tocado y luego, como no, le he dicho de salir una día. El problema ha sido cuando a la siguiente hora hice lo mismo con otra. Lo que me llega a pensar que lo he hecho por hacer, por el no se que de que llevas un tiempecillo sin estar con ninguna persona y tienes el gusanillo dentro. No sé, no me gusta, no me siento cómodo, pero mi mente aún no se acostumbra, parece ser.
Debo mantener fría la mente, por lo menos hasta el día 20 de junio, en que me juego tantas cosas…
I tu, que m'expliques?

Cuando parece que todo empieza a calmarse, vamos, que llevo unos días bastante tranquilo, apreciando por primera vez esto de no tener pareja, de pensar en clave de “yo” y darte cuenta de que eres feliz contigo mismo y que tienes proyectos, que te has construido una realidad propia, y de que mola que te cagas... cuando parece todo eso de golpe... zas, en toda la boca.
Aparece de nuevo ella por medio, y tu cabeza, más bien tu cuerpo o tu corazón (no sabría decir a ciencia cierta quien ni porqué) comienza hacer lo que no toca, y ya te lanzas a la vorágine, o más bien dragon khant emocional, que te vuelve a la inestabilidad. Dulce inestabilidad.
He de admitir que verla ha sido fantástico, que estaba preciosa. Me ha venido a buscar, hemos jugado, hemos reído, nos hemos tocado y luego, como no, le he dicho de salir una día. El problema ha sido cuando a la siguiente hora hice lo mismo con otra. Lo que me llega a pensar que lo he hecho por hacer, por el no se que de que llevas un tiempecillo sin estar con ninguna persona y tienes el gusanillo dentro. No sé, no me gusta, no me siento cómodo, pero mi mente aún no se acostumbra, parece ser.
Debo mantener fría la mente, por lo menos hasta el día 20 de junio, en que me juego tantas cosas…
I tu, que m'expliques?
Etiquetas: chicas, citas, deseo, destino, diario, dicha, enamorarse, estabilidad, felicidad, relaciones, superacion, trabajo
2 Comments:
Subscribe to:
Enviar comentarios (Atom)
Peró després t'has sentit com una merda, no?
Donç si ho saps, la pròxima vegada no quedis amb la susodicha, fins que no estiguis recuperat del teu mal de amores... (si, aixó es el que et passa) i sabràs que estas recuperat el dia la veigues i el cor no set posi del reves....
Així que de moment, celibat i a disfrutar de les amistats que tens que no son poques.
Una forta abraçada.
(Les heinneken s'estan calentant)
Però saps? Penso igual k Lander...les histories passades... passades estan i has de mirar endavant... ella t´ha fet mal... no busquis k ho torni a fer... no val la pena, t´ho asseguro...
La paciència i no els records ha de ser la teva millor amiga i aliada... deixa´t viure a tu mateix i disfrutar-te....
I.... algú, en el meu blog, m´ha posat un entranyable "paseo filosófico" ;) t´invito a k tu també el realitzis... i ves a saber... si ens creuarem en ell....
Un petonet
((Noi... k una cervessa calenta... como k ufffffffffffff ;) ajajajajajajajajajaja))