Su fotolog...

Avui de fons sona això, sí, quelcom relaxat... com la meva reflexió...



Hoy he sentido algo que me recuerda a tiempos pasados, que con la tontería, empiezan a ser bien lejanos. Entraba yo a mi fotolog, el cual tengo bastante abandonado por vagancia, y descubría en la columna esa donde actualizan los amigos, una actualización de ella.

No puedo expresar bien bien lo que sentía pero, me recordó a aquellos tiempos en que cuando me dejó mi mujer, actualizaba su fotolog y yo entraba como un imbécil, y me hacía daño al ver como ella si que había rehecho su vida (o eso parecía entonces) y entonces notaba como se iba desgarrando mi corazón al leer lo feliz que andaba y las fotos con su nuevo novio etc.

Es curioso, está vez he sido más pulcro, simplemente sudo de entrar por unos días en el fotolog, hasta que actualicen los demás, y caiga en el olvido. Aún la recuerdo, aún tengo ganas de intentarlo, y paso de hacer más tonterías. Porqué no puedo sacármela de la cabeza? Si ya han llegado otras... en fin… supongo que fue demasiado bonito

Lo comento porqué, vaya, tenía ganas de expresarlo, y quien mejor que mis confidentes para ello…

I tu, que m'expliques?

5 Comments:

  1. rossella said...
    Ja et vaig dir k el passat... passat està...

    Però... mira k ets dur de mollera, eh?????????????? ((i t´ho dic amb tota la meva bona intenció))

    Has de passar pàgina com ho hem fet molts de nosaltres i tornar a viure... perque "VIURE" és la cosa més meravellosa k ningú mai et podrà prendre ni arrebatar...

    Un petonet amic de confidències ;)
    Lander said...
    Regla number One quan la parella te deixa.

    NO FOTOLOG
    NO MSN
    NO FACEBOOK
    NO SMS

    Evidentment ella es molt lliure de contar al fotolog lo feliç que es i lo gran que la te el seu nou novio... peró a TU aixó no te importa, perque tens dignitat, i amor propi, i perque FAS LA TEVA VIDA, com ho fa ella...
    Lander said...
    Mes cosetes:

    Salmonete dice:

    "en fin… supongo que fue demasiado bonito"

    Traducció:

    "En fin, soy demasiado dependiente"

    Y esque ens costa molt acceptar-ho, però estem sols, ningú ens farà feliç mai! som nosaltres els que ens farem feliços, o saps, però el teu cor no ho accepta, es mes fàcil tirar per altres vies.

    Salmonete dice:

    "Porqué no puedo sacármela de la cabeza? Si ya han llegado otras"

    Pues perquè no has deixat el temps suficient per recuper-te de la primera...
    no has complit les diferents etapes: dolor i depressió, sofriment, acceptació,ràbia i rencor tristesa melancolia i finalment indiferència.

    Fins que no arribis a la indiferència no comencis res serio amb ningú. (dic serio, no dic que et vaigues de monjo)

    Una vegada passis per les etapes naturals del dol, ja estaràs llest, de fet quan estiguis bé el demés vindrà sol. Aixi que ho has de patir, perquè sinó mai ho aprendràs.

    i aixo de que "un clavo saca otro clavo" es la tonteria més gran que es pot dir, aixi que no ho apliquis a la teva vida.
    rossella said...
    Lander.... k aquest home no se´ns espavila....
    L´haurem de matar???? ;)

    Una gran salutació :))
    Salmonete said...
    Ei! m'agraden els vostres comentaris i que us precupeu per mi, però si us plau, que cada entrada sembla una esbroncada, i que ni estic deprimit, ni estic tan fotut com per això, de fet estic lamar de feliç darreramentr, extresat al màxim però feliç...

    Vamos, que al final em farà por escriure i tot XDD

    Un petonarru als dos

    P.S.: Pendent revisar els vostres blogs!!!

Post a Comment




 

Copyright 2006| Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger Beta by Blogcrowds.
No part of the content or the blog may be reproduced without prior written permission.